Пайғамбарымыз с.ғ.с. алпыс бір жасқа келгенде, Мариям анамыз ұл туды. Аллаһ Елшісі төбесі көкке жете куанды, сәбиді ерекше еркелетіп, мейіріміне бөледі. Бірде сәби он жеті айға қарағанда, ауыр дертке ұшырады, мұны естіген Аллаһ Елшісі сахабасын ертіп, үйіне қарай құстай ұшты. Бұл кезде кішкентай Ибраһим әрең тыныстап жатқан еді. Пайғамбар с.ғ.с. баланы қолына алды, көзінен моншақтар үздіксіз домалап жатты. Онын қасындағы досы Әбдрахман:

— О, Аллаһ Елшісі, осыншама жылауға бола ма? Бұл Аллаһқа қарсылық емес пе? — деді таңғала.

— Бұл жас - Аллаһтың бұйрығына қарсылықтың жасы емес, бауыр етім-балама жанашырлық пен сүйіспеншілік жасы. Аллаһ бізге қайғының үстінде жоқтау айтып, киім жыртуға тыйым салған, — деді Пайғамбар с.ғ.с. Содан сон ол Ибраһимнің жанына отырды да:
— Балам, сенің бізді тастап бара жатқаның — орны толмас ауыр қайғы. Жанарымыз жасқа толып, жүрегіміз езіліп жатыр, бірақ біз Аллаһтың белгілеген тағдырына қарсы ештеңе демейміз, - деді. Сәлден кейін сүйікті сәби көз жұмды.

Авторы: Пернегүл Үсенова